Tango bez Edka:

Fragment recenzji profesora Piotra Łuszczykiewicza Tango bez Edka Tomasza Bocheńskiego jest książką zarazem trudną i porywającą. To chyba najrzadsze połączenie w literaturoznawstwie, eseistyce czy też krytyce literackiej. Autor nie schlebia gustom odbiorców przyzwyczajanych do coraz łatwiejszej intelektualnie komunikacji. A jednocześnie oferuje czytelnikom wywód frapujący i ekscytujący, całkowicie wypłacalny na poziomie wyrafinowanej przyjemności lekturowej. Co jeszcze ciekawsze, Bocheński wcale nie chce być wysublimowanym estetą czy aksjologicznym indyferentystą. Przeciwnie, bije mocno, boleśnie i całkowicie bez miłosierdzia. Jest swego rodzaju królem nokautu na ringu refleksji nad szczególną kategorią wagową literatury, w tym zwłaszcza literatury polskiej: nad kwestią literackości i ? przede wszystkim ? polskości. Interesują go najważniejsze tezy, polemiki, osobiste i wzajemne obrachunki: Sienkiewicza, Gombrowicza, Mrożka, Rymkiewicza, Różewicza, Myśliwskiego. Z zagorzałą konsekwencją pokazuje historię arcypolskich problematów, raz po raz odbierając pojęciowe czy postaciowe pierwszeństwa i precedensy. Bocheński jest prawdziwym mistrzem w wydobywaniu rozmaitych, niekoniecznie wdzięcznych, autotelicznych i interpersonalnych oświetleń. Piotr Łuszczykiewicz