Drogi cichociemnych

Terminem „cichociemni” określano żołnierzy polskich szkolonych do zadań specjalnych (dywersji, sabotażu, wywiadu, łączności i prowadzenia działań partyzanckich) i przerzucanych drogą lotniczą do okupowanego kraju przez Oddział VI Sztabu Naczelnego Wodza, najpierw z terenu Wielkiej Brytanii, a potem z Włoch. Z setek tysięcy emigrantów chcących dalej walczyć o Polskę, wybrano trzystu najlepszych. Straceńczo odważnych, odpornych psychicznie, desperacko zmotywowanych, gotowych poświęcić dla Polski wszystko. Poddano ich morderczemu szkoleniu, aby stworzyć sabotażystów idealnych. W okupowanej Polsce, podejmowali heroiczną walkę z okupantem. Jako elita Polski Walczącej obejmowali dowództwo nad oddziałami partyzanckimi, realizując brawurowe akcje dywersyjne i wywiadowcze. Po wkroczeniu Armii Czerwonej na tereny polskie enkawudziści i ubecy ścigali ich ze szczególną zaciekłością i bestialstwem. Na tych, którzy przeżyli, czekały katownie Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Na zawsze pozostaną symbolem niezłomnej walki o ojczyznę za cenę najwyższych poświeceń. Warto poznać ich losy. źródło opisu: materiały wydawcy