Od bioniki do krajobrazu

"Zamieszczone teksty pisałem sercem i umysłem z atencji dla Zakopiańskiej i Poznańskiej Uczelni. Pisałem po to, żeby kawałek historii uchronić przed zapomnieniem i po to, żeby wzniecić gorącą, burzliwą dyskusję o sztuce, edukacji artystycznej oraz kondycji Naszego Wydziału i Uczelni. Tylko otwarta, wyzbyta kompleksów debata może stanowić impuls rozwojowy dla naszej wspólnoty. Remedium na problemy szkolnictwa akademickiego powinny wynikać z naszej środowiskowej diagnozy. Nie możemy oczekiwać biernie na to, że receptę wypiszą nam urzędnicy. (...) Nic tak nie niszczy szkoły i dydaktyki artystycznej jak banał, rutyna i zwietrzenie poczucia misji. Dlatego pisałem o uskrzydlającym znaczeniu idei artystycznej i dydaktycznej, o roli i sposobach niszczenia autorytetów, o formacie osobowości pedagoga, o efekcie zamrażania i zniechęcania młodych pedagofów do aktywności. W części dotyczacej projektowania pragnąłem przekonać Czytelników, że w dydaktyce artystycznej kształcenie niezależnej myśli i wyobraźni powinno wyprzedzać wiedzę technologiczną. Pisałem o przestrzeni, która nie jest pustką, o wpływie krajobrazu na mentalność i kulturę społeczeństw. Starałem się wyjaśnić moje poglądy dotyczace człowieka i sztuki wobec przyrody, krajobrazu i przestrzeni." (Autor)