Ciemno, prawie noc

Autor:
Joanna Bator (1968- )
Wydawcy:
Wydawnictwo W. A. B. - Grupa Wydawnicza Foksal (2013)
Wydaw. W. A. B (2013)
W. A. B - IBUK Libra (2012-2013)
Grupa Wydawnicza Foksal (2012-2013)
Wydane w seriach:
Archipelagi
Autotagi:
druk
powieści
Więcej informacji...
4.1 (31 głosów)

Reporterka Alicja Tabor wraca do Wałbrzycha, miasta swojego dzieciństwa. Osiada w pustym poniemieckim domu, z którego przed laty wyruszyła w świat. Dowiaduje się, że od kilku miesięcy w Wałbrzychu znikają dzieci, a mieszkańcy zachowują się dziwnie. Rośnie niezadowolenie, częstsze są akty przemocy wobec zwierząt, w końcu pojawia się prorok, Jan Kołek, do którego w biedaszybie przemówiła wałbrzyska Matka Boska Bolesna. Po jego śmierci grupa zbuntowanych obywateli gromadzi się wokół samozwańczego „syna", Jerzego Łabędzia. Alicja ma zrobić reportaż o zaginionej trójce dzieci, ale jej powrót do Wałbrzycha jest także powrotem do dramatów własnej rodziny: śmierci rodziców, samobójstwa pięknej starszej siostry, zafascynowanej wałbrzyską legendą księżnej Daisy i zamku Książ. Wyjaśnianiu tajemnicy Andżeliki, Patryka i Kalinki towarzyszy więc odkrywanie tajemnic z przeszłości Alicji. W swojej najnowszej książce Joanna Bator nawiązuje do konwencji powieści gotyckiej. Nie po to jednak, by bawić czytelnika: w tym, co niesamowite, często ukryta jest prawda o nas, której na co dzień nie chcemy pamiętać. Z recenzji poprzednich książek: Najważniejszy tekst literacki przełożony z polskiego od czasu „Wojny polsko-ruskiej” Doroty Masłowskiej i „Gnoja” Wojciecha Kuczoka. Richard Kämmerlings, „Die Welt" (o Piaskowej Górze) Zmysł obserwacji, doskonałe wyczucie języka, a przede wszystkim warsztat pisarski Joanny Bator nadają mikrokosmosowi śląskiego osiedla z wielkiej płyty wymiar uniwersalny. Marta Kijowska, „Neue Zürcher Zeitung" (o Piaskowej Górze) Opowieść dygresyjna, ironiczna, empatyczna, sarkastyczna i - gdy mówi o mężczyznach - często satyryczna. Przywodzi na myśl prozę Elfriede Jelinek. Jörg Plath, Deutschlandradio Kultur (o Piaskowej Górze) Od pierwszych stron „Chmurdalii” czujemy powieściowy oddech, spokojny rytm i tok narracji, który dziś jest rzadkością w polskiej literaturze. Justyna Sobolewska, „Gazeta Wyborcza"
Więcej...
Zgłoś problem
Wypożycz w bibliotece
Dostęp online
Dodaj link
Kup
Oferty i okazje wkrótce.
Recenzje
  • Książka trzymająca w napięciu, napisana pięknym językiem, bardzo ciekawa. Zdecydowanie polecam.
    +2 trafna
  • Powieść kryminalna, baśń, powieść psychologiczna, a to wszystko utrzymane w konwencji horroru. Obraz Wałbrzycha, który kreśli autorka w swojej powieści przeraża, to "kraina, gdzie noce są czarniejsze, a zima przychodzi już w listopadzie", a "lodowaty deszcz pada z taką zaciekłością, że wydaje się nierealny niczym filmowa scenografia". Wałbrzych zły, który skupia wszelkie patologie, traumy i strachy nękające Polskę. • Główna bohaterka niczym Alicja z Krainy Czarów wpada do wałbrzyskiej króliczej nory, jednak ta z bajkową krainą nie ma nic wspólnego. Tu wszędzie czai się zło, które ma swoje korzenie w dalekiej przeszłości. Ziemia pod legendarnym zamkiem Książ, która nie tylko skrywa legendarne skarby, ale również mogiły tysięcy ofiar ludobójstwa nazistów i armii czerwonej. • Miasto to nie tylko strachy wojenne, ale skondensowane i skoncentrowane wszelkie możliwe patologie społeczne: przemoc wobec dzieci, zwierząt, kazirodztwo, pedofilia, agresja, ksenofobia, fanatyzm zarówno religijny jak i antyreligijny. To codzienne zło wylewa się zewsząd i jest wszechobecne. • To co najbardziej boli to, spirala zła. Skrzywdzeni krzywdzą kolejnych, ofiary stają się katami, a to cierpienie rozprzestrzenia się jak zakaźna choroba. • Czy jest sposób by przerwać ten łańcuch cierpienia i krzywd? Odpowiedź jaką daje Alicja jest pozornie bardzo prosta: "trzeba zapobiegać okrucieństwu i robić swoje najlepiej, jak się da". Dobro musi pokonać rozprzestrzeniające się zło. W powieści te dwie strony uosabiają kotojady (zło) oraz kociary (dobro), będące symbolem prostych odruchów dobra i empatii. • Marta Ciulis- Pyznar
  • „Bóg tkwi w szczegółach, a diabeł jest wszędzie”. • Warto to zapamiętać, gdy sięga się po powieść Joanny Bator. • Książka jest mroczna, wstrząsająca, powszednia ... i bardzo ludzka, bardzo codzienna. Jest napisana bardzo dobrym, żywym językiem, co utwierdza w przekonaniu, że nagroda dla p. Bator była najlepszym wyborem. • Powieść nie jest do końca kryminałem, jak można by się spodziewać. Nie jest też powieścią psychologiczną... Oczywiście można ją rozpatrywać w tych kategoriach, ale warto skupić się na ważnym wątku. Mianowicie na „pamięci”. Ludzka pamięć jest zawodna. Czasami szczegóły wydarzeń teraźniejszych przypominają pewne wydarzenia z przeszłości, czasami sny, a najczęściej przypominamy sobie np. dzieciństwo pro prostu rozmawiając z bliskimi lub dawnymi znajomymi. • Nie chcę zdradzać fabuły, ale pewien zabieg literacki jest ważny. Chodzi o zapis czatu internetowego... Kto się nie spotkał z jawną nienawiścią w internecie, ten może tego nie zrozumieć. Kiedyś niedowartościowani wylewali swoje żale na ławkach lub murach wypisując bluzgi (lub zgłaszając donosy na sąsiadów). Teraz każdy może to zrobić pod artykułem lub postem on-line. Takie czasy ... • Sam opis miasta jest ciekawy i społeczności Wałbrzycha. Historia zamku Książ i jego mieszkańcach, kopalń... Warto zwrócić na nie uwagę podczas lektury. • Cała powieść moim zdaniem jest jednocześnie wstrząsająca i prześmiewcza. Bohaterka precyzuje swoje opinie na temat ludności i wydarzeń „na prowincji”, patrząc z punktu widzenia osoby, która ma rozszerzoną perspektywę przez wieloletnie podróże po świecie. A jak wiadomo „podróże kształcą”. • Bardzo, bardzo dobrze się czyta. Warto polecić znajomym, którzy lubią dobrą powieść. Poza tym warto poznać serię wydawniczą "Archipelagi"rnal
  • Tak, jestem pod ogromnym wrażeniem, książka niezwykła, podobnie jak poprzednie. Znajduję tu wzsystko dzięki czemu wysoko oceniam pozycję i z ogromną przyjemnością czytam: to przede wszystkim emocje, wszelkie, nietuzinkowi bohaterowie, niecodzienne historie, trochę sensacji i super klimat, taki trochę magiczny, nieziemski, a czasem do granic obrzydliwy.Niestety, mi nie pasowały "bluzgi" i to jedyny minus.
1 2
Dyskusje

Brak wątków

Przejdź do forum
pyznarm
Opis
Autor:Joanna Bator (1968- )
Wydawcy:Wydawnictwo W. A. B. - Grupa Wydawnicza Foksal (2013) Wydaw. W. A. B (2013) W. A. B - IBUK Libra (2012-2013) Grupa Wydawnicza Foksal (2012-2013)
Serie wydawnicze:Archipelagi
ISBN:83-280-0831-9 83-280-0838-6 83-280-0839-4 83-280-0840-8 83-280-0862-9 83-7414-737-7 83-7747-466-2 83-7747-628-2 83-7747-827-7
Autotagi:audiobooki beletrystyka CD czasopisma dokumenty elektroniczne druk e-booki epika literatura nagrania partytury powieści zasoby elektroniczne
Powyżej zostały przedstawione dane zebrane automatycznie z treści 25 rekordów bibliograficznych, pochodzących
z bibliotek lub od wydawców. Nie należy ich traktować jako opisu jednego konkretnego wydania lub przedmiotu.
Okładki
Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał.

Projekt współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego
Dotacje na innowacje - Inwestujemy w Waszą przyszłość
foo