I co dalej?

Pięć długich opowiadań – najkrótsze 24 strony – nowego tomu, utwierdza w przekonaniu, że mamy do czynienia z pisarzem, który jak niewielu innych polskich prozaików potrafi mierzyć się z biedą, obojętnością, wykluczeniem, niezrozumieniem, nałogami swoich bohaterów. Stać twardo po ich stronie – bez zdziwienia, bez epatowania przypadłościami, z sympatią, czułością, empatią. Bez frywolności, rechotu, wykpiwania choroby, starości, odmienności. [...] Przebija w tych opowiadaniach ból, tęsknota, czasami wyłania się gdzieś tam inny, lepszy świat, którego Kudyba dotyka rękoma swoich bohaterów. Bez tęsknoty za nim, bez sentymentów. Bo życie jest tu i teraz. Każde równie ważne. (Wacław Holewiński)