Galicja na józefińskiej mapie topograficznej 1779-1783: Faksymilia arkuszy 144-150, 163-169, 183-189

W latach 1779–1783 wojskowi kartografowie austriaccy pod kierunkiem ppłk. Friedricha von Miega sporządzili dokładną mapę tzw. Królestwa Galicji i Lodomerii, czyli ziem polskich zagarniętych przez Austrię w wyniku I rozbioru Rzeczypospolitej. Arkuszom mapy towarzyszą opisy kartowanego terenu obejmujące charakterystykę lasów i roślinności, ukształtowania terenu, rzek i wód oraz ważniejszych budowli o znaczeniu militarnym (zamki, dwory, kościoły i klasztory). Zawartość drugiego woluminu T. 6 stanowi 21 arkuszy map sekcji: 144–150, 163–169, 183–189 w skali 1:28.800. Obejmują one fragment historycznej ziemi przemyskiej do Tanwi na północy, po linię ciągnącą się na zachód od Sieniawy i Przemyśla. Od wschodu wcina się fragment województwa bełskiego. Po rozbiorach rozciągały się tu cyrkuły przemyski, zamojski i żółkiewski. Przed II wojną światową większość tego obszaru należała do województwa lwowskiego, a północna część do województwa lubelskiego. Dziś stanowi część województwa podkarpackiego, a jego południowo-wschodnie fragmenty należą do Ukrainy. Geograficznie to fragment Równiny Biłgorajskiej, Płaskowyżu Tarnogrodzkiego, Doliny Dolnego Sanu i Płaskowyżu Chyrowskiego.