Wira z Powstania:

Od tamtych wydarzeń minęło ponad siedemdziesiąt lat, a ona nadal pamięta te ogłuszające dni i płonące noce. Obrazy, dźwięki, zapachy. Śmierć była wszędzie, ale życie miało niepowtarzalny smak. To był czas zawieszony, pełen krwi, ognia i ruin miasta, które odchodziło w przeszłość. Danuta miała dziesięć lat, kiedy na Warszawę spadły pierwsze bomby, jako czternastolatka wstąpiła do Szarych Szeregów, a jako piętnastolatka poszła do powstania. Wtedy to stała się „Wirą”. Wtedy też zginęła jej najbliższa rodzina: matka, ojciec i starsza siostra. Po latach powie synowi, że powstanie towarzyszyło jej potem każdego dnia dorosłego życia. Po kapitulacji powstania Wira trafiła do obozu przejściowego, a stamtąd do obozu w Oberlangen, w Niemczech. Został on wyzwolony przez żołnierzy I Dywizji Pancernej generała Maczka, a szesnastoletnia dziewczyna stanęła wobec decyzji, co dalej. Wtedy zdecydowała się na rozpoczęcie nowego, niełatwego rozdziału życia na obczyźnie.