Traktat o bieganiu

Życiopisanie s. Agnieszki Kotei zawarte w jej wierszach przepełnione jest płomienną miłością i dobrocią. Te niby skromne wiersze niosą ze sobą wielką poetycką moc, ogromny ładunek miłości do człowieka poprzez Boga. Każdy wers to uśmiech, łza, modlitewne westchnienie, czasem żart z samej siebie czy bezradne rozłożenie rąk poetki w habicie albertynki, bo "do chleba już nie ma na furcie dziś już / nie ma." (Janusz M. Paluch) // "Żywiołem poezji s. Agnieszki jest Bóg. Posługa piękna, posługa myślenia, posługa przez wiersz wydają się niezwykle istotnym lekarstwem na rozpacz, beznadzieję, osamotnienie, zagubienie i lęk będące tak często udziałem tak wielu ludzi." (prof. Zofia Zarębianka)