Krajoznawstwo i jego związki z turystyką

Książka "Krajoznawstwo i jego związki z turystyką" napisana jest w celu zapoznania czytelnika - głównie studenta kierunków turystycznych - z problematyką związaną z krajoznawstwem. Problematyka ta jest szeroka i złożona, gdyż należy rozpatrywać ją trójwątkowo jako: - całość wiedzy o kraju ojczystym lub regionie geograficznym, historycznym, etnograficznym, przyrodniczym; - ruch społeczny, dążący szczególnie poprzez różne formy turystyki do poznania kraju ojczystego, gromadzenia wszelkich o nim wiadomości i popularyzowania ich, oraz działający na rzecz utrwalania i pomnażania zasobów przyrody i kultury; - treść programu poznawczo-wychowawczego turystyki. Zadaniem prezentowanej pracy jest przedstawienie podstaw wiedzy o krajoznawstwie, głównych kierunków działalności współczesnego krajoznawstwa, a także pokazanie metod stosowanych w krajoznawstwie oraz jego wyjątkowych związków z turystyką. W rozdziale pierwszym omówiony jest, w historycznym ujęciu, rozwój myśli i działalności krajoznawczej, sięgając aż do korzeni krajoznawstwa. Szczegółowo pokazane zostały te zagadnienia, począwszy od okresu Oświecenia w Polsce, a skończywszy na czasach współczesnych. Przedstawiono również główne postacie tego ruchu. W rozdziale drugim dokonano przeglądu i porównań definicji krajoznawstwa, wychodząc od pierwszej, opublikowanej w 1902 roku w tzw. "Słowniku Warszawskim", aż do wyczerpującej, zawartej w Nowej Encyklopedii Powszechnej PWN z 1997 roku. Rozdział ten zawiera także charakterystykę pięciu kongresów krajoznawstwa, jakie się do tej pory odbyły - zaczynając od pierwszego, który odbył się w 1929 roku w Poznaniu, a kończąc na piątym, który odbył się w 2000 roku w Gnieźnie. Byly one zawsze wielkim świętem krajoznawców i nie tylko.