Spoza faktury wiersza

[...] Zbór, który trzymasz w dłoni, budują w większości utwory delikatne, utkane z babiego lata, pamiętaj, że są wytrzymalsze od stali. Obnażają pragnienia i pasje, lęki i niepokój czasu. Wyciągają to, co składa się na człowieka w jego ciele i umyśle. Bowiem umysł poetki jest najdoskonalszym z krzywych zwierciadeł rzeczywistości. Wejdź na drogę poetki, Czytelniku. Może zdołasz ją odnaleźć, stojącą wśród polnych domów, kontemplującą świat, który widzi tylko ona. I przypomnij sobie wtedy, że - choć niewidzialny - jest wciąż najpiękniejszym ze światów. [Tomasz Piasecki]