The everyday

Liczne międzynarodowe wystawy i biennale dały świadectwo różnorodności sztuki współczesnej zajmującej się codziennością i jej poprzednikami w Dada i Surrealizmie, Popie, Sytuacjonizmie i Fluxusie. Zwrot sztuki w stronę zwyczajności jest symptomatyczny dla chęci zajęcia się sprawami świata, a nie historią i instytucjami sztuki. Pokazuje uznanie zwykłej godności lub przypadkowo cudownego; zaangażowanie w nowy rodzaj antropologii; zanurzenie się w przyjemnościach kultury popularnej; lub medytacja nad tym, co się dzieje, kiedy nic się nie dzieje. Świętowanie codzienności ma wydźwięk opozycyjny i dysydencki, oddając głos wyciszonym i proponując możliwości zmian. Ten zbiór pism artystów,