Annus mirabilis 1968

Podstawą Arte Povera były polityczne ruchy protestu końca lat 60. – bunty studenckie i dążenie do praw obywatelskich, a także ogólny sprzeciw wobec konsumpcjonizmu i postępującej komercjalizacji świata sztuki. Termin arte povera został wprowadzony przez włoskiego krytyka sztuki Germano Celanta, który wraz z niewielką grupą młodych włoskich artystów zorganizował w 1967 roku wystawę „Arte Povera – Im Spazio”. Podejście artystów Arte Povera było jednocześnie konceptualne i zmysłowe, poetyckie i przyziemne. Ich tematy i komentarze obejmowały przeszłość i teraźniejszość, naturę i kulturę oraz sztukę „wysoką” i „niską”. Wiele z tych prac szczególnie oddziaływało na zmysły: zapach, dotyk, światło i temperaturę. Artyści pracowali z różnymi materiałami, łącząc wytwarzane przemysłowo przedmioty, takie jak neony, szkło i ubrania, z naturalnymi materiałami organicznymi, takimi jak warzywa, żywe zwierzęta, ziemia, ogień i woda. Arte Povera nie jest ani sztuką ubogą, ani zubożałą, ale sztuką stworzoną w pełnej wolności i otwartości na materiały i procesy.