Biennale po polsku

Formuła biennale ma w polskich realiach status magiczny. Wywiedziona od prestiżu i mitu Biennale w Wenecji jest deklaracją przynależności imprezy do światowego obiegu sztuki. Jej użycie jest automatycznym domniemaniem wydarzenia, które gromadzi znaczących artystów i prace, otwierającego widzom drzwi do wielkiej sztuki. Oczywiście, międzynarodowego, profesjonalnie zorganizowanego i budowanego z odpowiednim rozmachem. Punktem odniesienia polskich imprez niezmiennie pozostaje Biennale w Wenecji, które przez ponad sto lat istnienia zbudowało prawdziwą potęgę sztuki nowoczesnej, a instytucja biennale, ikoniczna także w sferze kultury masowej, stała się jej głównym narzędziem. Do tego imperialno-pop-medialnego obrazu biennale w większości adresują swe imprezy polscy organizatorzy i animatorzy sztuki. Co istotne – to, co w Polsce jest aspiracją organizatorów – globalizm, gigantomania i medialny rozgłos – na świecie jest coraz częściej przedmiotem kontestacji i przynależy bardziej do fazy historycznego rozwoju niż współczesności biennale głównego nurtu.