Fotomalarski zwodziciel

Twórczość Łukasza Korolkiewicza przesycona jest dekadenckim nastrojem, podszytym melancholią i grozą. Artysta zderza ze sobą pozorną beztroskę z tym, co tajemnicze i niepokojące. Scenerią wydarzeń dla jego obrazów są wnętrza domów, często widoczne w bardzo wąskim, wyciętym kadrze, dzięki czemu zwyczajne przedmioty zyskują ponadmaterialny, oniryczny charakter. Kiedy indziej znów umieszcza swoich bohaterów w symbolicznych przestrzeniach parków lub ciemnych zaułków ulic. Niejednokrotnie włącza w pole obrazowe swój autoportret oraz wizerunki bliskich mu osób, eksplorując własne emocje i przeżycia. Pojawiają się tutaj także dzieci w towarzystwie zwierząt i zabawek. Nie mają one w sobie jednak nic z radosnej niefrasobliwości. Kryją coś niewyjaśnionego, jakąś nutę grozy. Twarze lalek są tak samo ożywione, jak buzie dziewczynek, a ich badawcze spojrzenia spotykają się ze wzrokiem widza, podczas gdy twarz artysty na ogół przysłonięta jest maską lub innym rekwizytem, pod którym skrywa się tajemnica.