300 for marność

Wystawa Czysta formalność jest prezentacją zarówno najmłodszego pokolenia artystów, jak i twórców nieco dojrzalszych, w których twórczości pojawiły się interesujące tendencje formalne. Takie nazwiska jak Anna Zaradny, Jerzy Goliszewski czy Małgorzata Szymankiewicz są już rozpoznawalne. Tomek Baran, Cezary Poniatowski czy Krzysztof Mężyk całkiem niedawno zdobyli uznanie krytyków, publiczności i kolekcjonerów, natomiast Natalia Załuska, Jakub Czyszczoń czy Anna Bąk szybko podbijają wyobraźnię odbiorców. Nareszcie. Bo w XX wieku sztuka abstrakcyjna i oparta na rozwiązaniach formalnych dobrą prasę miewała w Polsce sporadycznie. Powojenne losy polskiej awangardy to krótkotrwałe przypływy i wieloletnie odpływy entuzjazmu dla sztuki formalnej. Co kilka lat fascynację zastępowało lekceważenie, a resentyment występował na zmianę z zauroczeniem. W latach 90. ten model sztuki zanikł niemal zupełnie. Preferujące go niedobitki ukryły się za grubymi murami akademii artystycznych, gdzie mogły do woli oddawać się sztuce opartej na „rozstrzygnięciach malarskich”, przez niechętnych krytyków zwanej czasem „błotem” lub „glutami”. Bardzo rzadko tę stagnację przerywały kariery artystów, którzy potrafili interesująco rozwijać model sztuki abstrakcyjnej.