Dorota Jarecka, Barbara Piwowarska:

Retoryka powrotu używana w kontekście Erny Rosenstein – artystki i poetki aktywnej w XX wieku – może budzić sprzeciw ze względu na nieuzasadnione założenie, że jej dorobek okazuje się z jakiegoś powodu zapomniany, przeoczony lub pomijany w syntezach i narracjach pretendujących do całościowego ujęcia najważniejszych zjawisk literackich i plastycznych w minionym stuleciu. A jednak okazuje się ona zasadna, biorąc pod uwagę zainteresowanie, jakie budzą artystka i jej prace. Rosenstein jest jedną z najciekawszych przedstawicielek surrealistycznego idiomu wypracowanego po wojnie i wiążącego się z doświadczeniem Zagłady. Można ją uznać za kontynuatorkę estetyki surrealistycznej, jednak w jej przypadku to, co podpatrzone i zinterioryzowane, zostało twórczo wykorzystane w procesie poszukiwania własnego języka artystycznego – takiego, który sprostałby nakazowi pamiętania o zamordowanych podczas wojny rodzicach.