Natalia Wiśniewska, "Twarda spacja"

Rzeczywistość nie jest spójna tak jakbyśmy sobie tego życzyli. Teraźniejszość istnieje tylko w odniesieniu do przeszłości. Uparcie powracają umarłe widma. Fantomy w postaci idei, słów, obrazów, dźwięków, śladów po wspomnieniach, poczucia tajemnicy. Czy nasze słowa są naszymi myślami? Czy nasze obrazy są naszą ikonosferą? Struktura ludzkich wspomnień bazuje na wizualności, która staje się ofiarą swojej natury. Jest mirażem zamieszkałym przez widma. Pozostaje jedynie zbieżność przestrzeni intymnej i publicznej. Aby tam dotrzeć wystawa staje się maszyną do wywoływania zjaw.