Poza horyzont zdarzeń

"Event Horizon" ("Ukryty wymiar") to, wg angielskiego reżysera Paula W. Andersona, nazwa statku kosmicznego, który zaginął w 2040 roku w czarnej dziurze w orbicie Neptuna, by po siedmiu latach pojawić się znowu jako owładnięty przez inną inteligencję statek widmo, na którym dzieją się niewytłumaczalne i straszne rzeczy. Ta filmowa historia służy siedmiu młodym artystom, mieszkających na co dzień w Szwajcarii, za metaforę artystycznego działania - badania przestrzeni i zjawisk, które póki co możemy ogarniać tylko intuicyjnie. O ile "Interkosmos" był postpolityczną próbą poszukiwania odpowiedzi na pytanie o istnienie życia na Ziemi, o tyle "Event Horizon" zwraca się w odwrotną stronę, ku fizyce czarnych dziur, kosmicznych ukrytych wymiarów. Futurystyczne wizje filmowe i wpółczesne praktyki artystyczne mają tę wspólną cechę, że zajmują się kreowaniem przestrzeni, które pozostawiają szeroki margines niedookreślenia, ujawniają pytania, na które współczesność nie ma żadnej dobrej odpowiedzi. Otwierają w ten sposób pole dla różnorodnych wyobrażeń, nadziei i marzeń. Prace, które zabieramy na pokład "Event Horizon" oscylują pomiędzy delikatną ironią a walorami czysto poetyckimi, delikatnie zahaczając o klasyczne pytanie nauki i sztuki: co przyniesie przyszłość?