Dialektyka Matisse’a

Klasycy sprawiają kłopot. Nie jest łatwo zaproponować jakieś inne, przekonujące spojrzenie na ich twórczość. Wystawa „Matisse. Paires et séries” w paryskim Centre Pompidou pokazuje, że jest to możliwe. Na wystawie zgromadzono 60 obrazów i 30 rysunków Henri Matisse’a. Ekspozycja zajmuje się całością jego twórczości, poczynając od 1899 po 1952 rok. Niektóre z prac pokazano obok siebie po raz pierwszy od czasu ich powstania. Twórcy ekspozycji zaproponowali do niej podwójny klucz: tytułowych par oraz serii. Ten zabieg daje dość zaskakujący efekt. W Centre Pompidou nie oglądamy posegregowanego Matisse’a: malarza-fowistę, malarza-eksperymentatora czy malarza-klasyka, lecz bardzo konsekwentnego twórcę, który nieustannie powraca do pewnych wątków. Ale też wystawa proponuje odwrócenie hierarchii. To późny Matisse okazuje się nowatorski, może bardziej przełomowy niż w czasach fowizmu, kiedy to jego obrazy wywoływały aż tak wiele emocji.