Umrzeć za komiks

Język i poetyka komiksu należą do bardzo szczególnego świata, w którym współistnieją naturalizm i fantastyka, realizm i umowność, konwencja i bunt – stąd właściwie wszystko wydaje się możliwe. Enklawa wolności? Zgodnie z tym, co mówi komiksowy autoportret Roberta Crumba, twórcy komiksowego undergroundu lat 60., walczącego z ograniczeniami amerykańskiej cenzury obyczajowej: „Mam wszystko, czego pragnę! Muszę tylko to narysować”. Tak rozumiany – komiks wydaje się odpowiednim medium dla alternatywnych treści, dla wyrażania krytyki społecznej i politycznej, wywoływania kontrowersji i polemik. Z drugiej strony, jako forma masowa, skrótowa i przerysowana, czytelna i wyrazista, znakomicie służy pozaartystycznej walce politycznej, propagandzie, agitacji, ideologicznej walce, balansując pomiędzy ulotką a plakatem, sztuką a publicystyką, oryginalnością a szablonem, kształtując przy tym wyobraźnię odbiorców.