Różne oblicza Oskara

Kim był? Jak żył? W co wierzył? W powszechnej świadomości utrwalił się wizerunek ekspresjonisty otoczonego aurą skandalu. Niezmiennie wzbudzał zainteresowanie, zarówno ze względu na swoje działania artystyczne, jak i opinię buntownika oraz burzyciela ładu społecznego. Jako artysta związany był nie tylko ze sztukami plastycznymi, ale również literaturą i teatrem. Wspólnym mianownikiem jego dzieł było bulwersowanie publiczności. Ten zatwardziały indywidualista stanowczo odrzucał zastany porządek i obowiązujące normy. Jako samouk w zakresie malarstwa od początku podążał własną drogą. Z przekonaniem odrzucał sztukę abstrakcyjną jako dehumanistyczną i podejmował próby poznania oraz zobrazowania wnętrza człowieka. Pociągał go świat emocji i na wpół uświadomionych pragnień. Ekspresjonizm stanowił szansę na stworzenie takiego języka, który pozwoli oddać konkretne przeżycie, a jednocześnie będzie czytelny dla odbiorcy. Albert Ehrenstein pisał o nim jako „rozpruwaczu dusz, który malując dłoń i głowę, odsłania w niesamowity sposób szkielet duchowy osób przez siebie portretowanych. Ten rodzaj okrutnej psychotomii można porównać z wiwisekcją”.