Piramidka się przekrzywiła

Hasłem przewodnim „Castingu” są słowa artystki z jednego z jej filmów, pseudo-dokumentu „W sztuce marzenia…”: „Z takiej mojej wszechmocy rodzi się przekonanie, że za co bym się nie wzięła, wszystko mi się uda, no bo, potencjalnie jestem utalentowana w każdej dziedzinie”. Każdy może być artystą, chociaż przez chwilę – przed kamera, wczuwając się w jego postać, interpretując go. Katarzyna Kozyra w „Castingu” odwraca rolę. To ona jest widzem, a widz twórcą. „Casting” staje się w ten sposób performansem wielu osób przed jedną artystką, które opowiadają swoje historie o artystce. Każdy uczestnik „Castingu” jest proszony o wcielenie się w rolę Katarzyny Kozyry występując przed nią samą i nagrywającą ten występ kamerą. „Casting” stawia podstawowe pytanie o to, kim dziś jest artysta, gdzie on jest i co to znaczy nim być? Sama postać artystki w tym projekcie jest przede wszystkim materiałem dla innych. W różny sposób interpretowanym, w zależności od miejsca realizacji projektu: Warszawa, Tel-Awiw, Nowy Jork.