Paradoksy współpracy

Te historie dzieją się „około roku 1970” – choć pokazywane są prace powstałe od końca lat 50. do końca stulecia. Rok 1970 jest umowną cezurą wyznaczającą przemianę, którą przechodziła wtedy sztuka: artyści przestawali tworzyć tradycyjne obiekty i tworzyli prace, które miały charakter procesu lub wydarzenia. Fotografia odgrywała w tych eksperymentach ważną rolę jako środek wyrazu i jako dokumentacja, a fotografowie byli nieuniknionymi wspólnikami artystów. Ich rola nie ograniczała się tylko do rejestracji, nie byli dodatkiem do aparatu fotograficznego – często proces wymiany między fotografem i artystą był bardzo złożony i wpływał na kształt powstającego dzieła. Obie strony musiały postawić sobie pytania: W jaki sposób podążając za ideą innego artysty, odnajduje się własną twórczość? Jak dwa zamysły realizują się w jednej pracy? Co to znaczy działać w granicach wytyczonych przez innego artystę?