Portret mojego miasta:

Jaki jest wizerunek Polaków żyjących na początku XXI wieku? Z próby dokonania zapisu tego wizerunku zrodził się projekt „Portret mojego miasta. Świecie". Do realizacji zdjęć przystąpiliśmy w styczniu 2005 roku, ostatnią sesję odbyliśmy w maju 2006 roku, spędzając kilkaset godzin w pociągach między Krakowem a Świeciem. W pracy nad projektem przyjęliśmy zasadę, że w formie reportażu zrealizujemy portret zewnętrzny miasta, czyli nerw miasta, to, co dzieje się na ulicy, na co dzień i od święta. Natomiast w fotografii dokumentalnej, portret wewnętrzny, czyli jak żyją świecianie, czym się zajmują, jakie mają pasje. Fotografowaliśmy w mieszkaniach, domach, zakładach pracy, warsztatach. Prawie wszystkie zdjęcia zostały zrealizowane podczas wcześniej zaplanowanych i zainscenizowanych sesji zdjęciowych. Wybór postaci i miejsc był subiektywny. Jedno jest pewne: było to wspaniałe doświadczenie. Bo dla nas fotografia to spotkanie z drugim człowiekiem, a każdy człowiek to fascynująca historia, którą warto poznać. Ludzie tworzą historię miasta. Również ci, którzy z niego wyjechali. Byliśmy ciekawi, jak zapamiętali miasto swojego dzieciństwa i młodości Ci, którzy od dawna nie mieszkają w Świeciu. Dotarliśmy do kilkunastu z nich. Autorzy w swoich wspomnieniach pisząc o historii Świecia, odwołują się do historii Polski. Teksty obejmują lata 1924-1996, od narodzin Polski po zaborach, poprzez tragiczne czasy II Wojny Światowej i zniewolenia w okresie PRL-u, po początki III Rzeczypospolitej. Powstał esej o mieście. Jedyny w swoim rodzaju. Napisany przez trzy pokolenia świecian. Wierzymy, że warto było zatrzymać w kadrze życie codzienne i zebrać okruchy wspomnień, by dokonać zapisu historii Świecia, dla nas samych i dla przyszłych pokoleń. – ze wstępu - Małgorzata i Jerzy A. Karnasiewicz, Kraków, 12 sierpnia 2006 r.