Tragedie rzymskie:

Shakespeare od młodych lat interesował się starożytnością; poświęcił jej siedem tragedii. Mitologię i dzieje antycznej Grecji uczynił podglebiem "Troilusa i Kresydy", "Peryklesa" i "Tymona Ateńczyka". Historia starożytnego Rzymu stanowi kanwę "Juliusza Cezara", "Antoniusza i Kleopatrę", "Koriolana" i "Tytusa Andronikusa". Niniejsza dwutomowa edycja prezentuje tragedie rzymskie (jak tu umownie je nazywamy) w nowym przekładzie Antoniego Libery, który wcześniej ogłosił w PIW przekład kompletu tragedii Sofoklesa (2018) i wyboru dramatów Racine’a (2019). Tragedie rzymskie oparte są w znacznej mierze na Żywotach sławnych mężów Plutarcha, które Shakespeare czytał w angielskim przekładzie Thomasa Northa. "Juliusz Cezar" i "Antoniusz i Kleopatra" dotyczą czasów schyłku republiki (44-30 p.n.e.), Koriolan – jej początków (507–493 p.n.e.), a "Tytus Andronikus" – schyłku cesarstwa (o czasie nieokreślonym). Antoni Libera wypracowując lekcję przekładu dzieł Shakespeare’a, wykorzystuje swoje doświadczenie jako reżysera i tworzy ją z myślą przede wszystkim o aktorach i środowisku teatralnym. Za cel stawia sobie klarowność, płynność i wyrazistą rytmikę (unikanie przerzutni), czasem za cenę uproszczenia wyszukanej metaforyki lub rezygnacji z barkowej sztukaterii. Mówi się tego Shakespeare’a, jakby był napisany po polsku, a nie choćby i najwierniej odtworzony w polszczyźnie.