Żeleński, Szeluto, Fitelberg

Trio, kwartet, kwintet – chociaż stanowią szczerą, intymną wypowiedź kompozytora i wykonawców, dają nieskończone możliwości interpretacji oraz inspirują do poszukiwania nowych rozwiązań, niestety nie były i nie są darzone szczególną atencją. Jak zauważał Dahlhaus, z pojęciem muzycznej wielkości łączy się wyobrażenie o monumentalności i trudności (rozumianej jako wirtuozostwo) czegoś, co nie jest bezpośrednio dostępne. Ową „małą muzykę”, kameralną, powstałą w Polsce końca XIX i początku XX wieku, kiedy bożyszczami byli Wagner i Richard Strauss, traktowano jako twórczość marginalną. Podobnie jak jej twórców. Cóż się dziwić, kiedy ojcowie polskiej muzykologii – Adolf Chybiński, Zdzisław Jachimecki czy Józef Reiss – nie widzieli wielkiej wartości w innych dziełach niż te, które wyszły spod ręki Chopina, Moniuszki i Wieniawskiego albo Szymanowskiego i Karłowicza...