Andrzej Wasilewski:

Fragment wstępu: „Twórczość Andrzeja Wasilewskiego przenika dojmująca melancholia, tym większa, że środki, jakimi się posługuje – wysoce rozwinięta elektromechanika, funkcje algorytmów oraz surowa forma obiektów w odniesieniu do kruchej materii refleksji egzystencjonalnej, jaką podejmuje, wzmagają poczucie wyobcowania i przygnębienia. Nowoczesne medium nie jest tutaj tylko i wyłącznie kanałem transmitującym określone treści, jeśli w ogóle można mówić o sytuacji nieznaczącego medium (wspominając choćby kanoniczną tezę McLuhana medium is a message”. Wasilewski wykorzystuje beznamiętność i pozorną neutralność narzędzi, jakich używa w swoich pracach, by podkreślić kontrasty i ujawnić zmagania człowieka z narastającą fają unikającej kultury masowej czy z fizyczną rzeczywistością w dobie nagminnej nadprodukcji obrazów i rzeczy. Artysta bynajmniej nie stawia tezy o zgubnym wpływie technologii na ludzkie życie, byłoby to zbyt proste (…)”.