Powieść Wasyl z lasu Aldona Dzięcioła może stanowić ilustrację swego rodzaju „mieszania gatunków” we współczesnej powieściowej narracji. Rzecz graniczy z reportażem, wspomnieniami, utworem rozpisanym na głosy, gdzie narrator pełni często rolę suflera, pojawiają się przypisy właściwe pracy naukowej, są także strony pisane niemal prozą poetycką, a bywa też, że treść dopowiadana jest wierszem. Język, którym rzecz została napisana, to przykład żywej, bezpośredniej mowy ze wszystkimi konsekwencjami i odmianami właściwymi dla mowy postaci obecnych w narracji. Wasyl, jako tytułowa postać powieści, jest ostatnim autentycznym Polesiakiem na ziemi włodawskiej, zna język chachłacki, wyniesiony z rodzinnego domu, niegdyś powszechny w tej okolicy, ale w rozmowie z przybyszami z miasta posługuje się poprawną polszczyzną. Wasyl jest „prawdziwym człowiekiem lasu, który żyje jak miejscowi Polesiacy, którzy wegetowali tutaj parędziesiąt i sto lat temu”. Ma za sobą trudną, ale ciekawą szkołę życia. W młodości pływał jako flisak, spławiał Bugiem drewniane bale do Gdańska, później zatrudnił się jako masztalerz i woźnica u Zamojskich, był też „strażnikiem lasów pana Hrabiego” – zamieszkał w gajówce w Suchawie, która stała się jego dożywotnim domem. Waldemar Michalski (fragmenty Posłowia
