Sny życia

Ewa Bielecka napisała książkę o snach ale i o swoim życiu. To tak jakby chciała opowiedzieć swoją biografię poprzez niemalże prorocze sny, które towarzyszyły jej od najmłodszych lat. Tak opisywać świat to sztuka bardzo trudna, a pomysł literacki zarówno interesujący jak i wielce ryzykowny. Autorka właściwie nie opowiada o sobie a jawi nam się jako osoba niezwykle wrażliwa, niezwykle tragicznie doświadczona przez życie, a przy tym wyjątkowo silna, podnosząca się po każdej życiowej tragedii. Jako osoba bardzo wierząca ma swoją interpretację tego co ją spotykało i nie jest to, jakby chcieli psychologowie próbujący interpretować jej sny, zależne od przeżyć psychicznych autorki, a coś więcej. Po lekturze tej książki ma się wrażenie niemalże graniczące z pewnością, że autorka ma wciąż kontakt z osobami, które na zawsze odeszły z jej życia, ale również z siłami nadprzyrodzonymi, a może boskimi, o czym chce nas przekonać. Nie narzuca się, nie próbuje niczego tłumaczyć, opowiada, skłaniając nas do wniosków i refleksji, które może i nam czytelnikom pozwolą inaczej spojrzeć na własne życie. (Jerzy Fąfara)