Budzenie się do życia:

Ogden inicjuje poszukiwanie nowej wrażliwości psychoanalitycznej, która będzie odpowiedzią na przesunięcie akcentu od psychoanalizy epistemologicznej (związanej z poznawaniem i rozumieniem) do psychoanalizy ontologicznej (związanej z byciem i stawaniem się). Przykładami klinicznymi ilustruje swój styl „śnienia” sesji analitycznej oraz wymyślania psychoanalizy na nowo w pracy z każdym pacjentem. Omawia też przejście od koncepcji umysłu opracowanej przez Freuda, Klein i Fairbairna – którzy traktują umysł jako aparat do myślenia – do tej zaproponowanej przez Winnicotta i Biona, dla których jest on żywym procesem lokującym się w samym akcie doświadczania. Na koniec zaprasza czytelnika, by wspólnie z nim przemierzał te obszary, w których śnienie i doświadczanie, bycie i stawanie się odgrywają najważniejszą rolę. W tym duchu najpierw pisze o doświadczeniu czytania poezji Roberta Frosta i Emily Dickinson, a potem o doświadczeniu pisania analitycznego.