Pomiędzy traumą wojny a codziennością:

„Zawsze z moimi rodzicami trzeba było jechać czy to na pogrzeby, czy inne uroczystości rodzinne. Jako kierowca jeździłem. I wtedy się przysłuchiwałem. Jak tu przyjeżdżałem, jak była tu kuźnia, później już zburzyli, a mój tata wybudował sobie taką małą kuźnię, bo mu była potrzebna. Tam przyjeżdżali starzy frontowcy, którzy byli kalekami, gospodarze, jeden bez ręki, drugi bez nogi. Tam się schodzili, bo w tamtych czasach ludzie się schodzili albo do fryzjera, albo do kowala. Choćby nie miał co robić, to przyszedł posłuchać. Tam te opowieści różne były. Dużo rzeczy się wie, boch słyszał od tych ludzi, co oni opowiadali o wojnie, o tych czasach. Jeżeli chodzi o rodzinne moje sprawy, pogrzeby i inne, zawsze słyszałem dużo... a przy rodzicach to już opowiadali". Z wypowiedzi mieszkańca Bojszów