Perwersja sadomasochistyczna:

"To nie nienawiść zasila sadystyczną destrukcyjność. Prawdziwego perwersyjnego sadystę ofiara w ogóle nie interesuje; ma ona być jedynie unieważniona i skrzywdzona. Prawdziwy sadysta nie czuje nienawiści do ofiary - ani z powodu jej cech, ani na skutek jakichś tajemniczych przeniesień lub fałszywych połączeń - podobnie jak nie darzy nienawiścią innych, mniej lub bardziej pierwotnych obiektów. W jeszcze mniejszym stopniu samasochizmowi towarzyszą namiętności typowe dla scenariuszy melodramatów - że nie wspomnę o operach Verdiego - które wypełnia nie tylko nienawiść, ale także miłość, zazdrość, władza, tęsknota itp. Poza tym, co może jeszcze bardziej zaskoczyć czytelnika - przynajmniej tego niezaznajomionego z wnikliwymi, prowadzonymi od lat przez Franco de Masiego badaniami nad perwersją - ani miłość, ani seks nie mają z tym wiele wspólnego. Zdaniem autora wszelkie teatralne namiętności, czy to "czerwone", czy "czarne", lokują się poza obszarem właściwej sceny perwersyjnej. Opracowana przez De Masiego teoria perwersji seksualnej, a przynajmniej jej wersji sadomasochistycznej, paradoksalnie nie jest seksualna, nie jest erotyczna, powiedziałbym nawet, że nie dotyczy relacji z obiektem." (fragment Wstępu)