Dokąd

„Twórczość D. Długosz-Pency od lat wierna jest nurtowi liryki refleksyjnej. Poezja artystki daleka jest od nadmiaru słów, nadprodukcji bytów leksykalnych czy znaczeniowych, ale związana przy tym z naturalnym doświadczeniem egzystencjalnym. Nie poszukuje ona inspiracji sztucznych, raczej nie wchodzi na piedestał, z którego poucza. A jeśli już zdarza się jej wejść na niego rzeczywiście, to tylko po to, żeby z jego wysokości objąć horyzont świata niezauważalny dla innych i bez To, co przynosi kolejny dzień, wszelkie drobiazgi materialnej rzeczywistości, to punkty wyjścia do rozważań głębszych. (Obrazuje to chociażby „Tryptyk Bałtycki"). Na doświadczenie podmiotu lirycznego składa się obserwacja świata, którego poszczególne składniki stanowię pomost między świadomością poetki a tym, co można i trzeba odkrywać, a co przychodzi wraz z refleksję, a nawet kontemplację - przyrody, zabytków kultury, snów, wspomnień i własnego sumienia". (A. B. Nowak, Słowo wstępne, fragm.)