Napój miłosny

Sprawna, naturalna i pogodna reżyseria "Napoju miłosnego" koresponduje z równie pogodną i przyjemną treścią opery - nic tu nie dzieje się gwałtownie, wszystko jest dobrze znane, radosne. Może jedynie Dulcamara stara sie być trochę demonicznym, trochę dwuznacznym szalbierzem, ale koniec końców i jego akceptujemy jako postać, która przysłużyła się szczęściu dwojga zakochanych. Nie jest to jednak "Napój..." przesłodzony - przeniesiony w czasy nam bliższe, bez koronek, kwiatków i teatralnej urody kostiumu wydaje się bliski życia. Pogody ducha oglądającemu dodaje scenografia, która w pierwszym akcie sytuuje operę w czasie żniw - w tle widać dojrzałe zboże, które koszą wieśniacy, gdy Adina zażywa odpoczynku z książką. Muzycznie to również przyjemny spektakl, a szczególnie dobrze spisują się w swoich rolach Raul Hernandez (Nemorino) i Alex Esposito (Dulcamara).