Rzeki ogniste:

Jak zauważa autor zbioru: Cechą charakterystyczną katastrofizmu polskiego jest jego doniosłość uniwersalna. Obejmował on zawsze całość problemów ludzkich, był wyczulony na wielkie przemiany polityczne, społeczne, ekonomiczne, psychologiczne i religijne, które nawiedzały ludzkość, zapowiadał o wiele wcześniej wydarzenia, które miały nadejść. Uczył, jak stawić czoła rzeczywistości, a nie ratować się ucieczką. Czy zatem w tej pesymistycznej wizji końca dziejów, która pobrzmiewa w lirykach największych polskich poetów, da się mimo wszystko dostrzec cień nadziei dla współczesnej ludzkości? Zainteresowanych odpowiedzią na to pytanie miłośników poezji i nie tylko zapraszamy do lektury.