Tiki-patu:

Książka w sposób przystępny przybliża najważniejsze fakty związane z dziejami markizyjskiego tatuażu począwszy od pierwszego, przypadkowego spotkania Europejczyków z mieszkańcami Markizów pod koniec XVI stulecia, aż do czasów współczesnych. Eksponuje wkład w stopniowe, rozciągające się na kilka wieków, poznawanie tej specyficznej, markizyjskiej, wizualnej trwałej wypowiedzi na powierzchni ciała przez europejskich żeglarzy, podróżników, misjonarzy, pisarzy, artystów i badaczy. Przebywając wśród wyspiarzy spisywali wrażenia z obserwacji ich sposobu życia, kultury, w tym zjawiska tatuażu, z jego formą, funkcją, techniką i towarzyszącymi obrzędami. Tatuaż u Markizyjczyków, podobnie jak u innych egzotycznych ludów, pełnił przede wszystkim funkcję systemu komunikacji, związanego z obowiązującymi tradycją i wartościami, których respektowanie umożliwiało egzystencję w plemiennej społeczności. Nie oznaczało to jednak, że lokalni specjaliści od tej modyfikacji ciała zawsze bardziej interesowali się treścią przekazywaną w formie plastycznej, niż artystycznym efektem ich twórczości. Niepowtarzalne wartości dekoracyjne często odgrywały w markizyjskim tatuażu pierwszoplanową rolę, budząc kunsztownym i skomplikowanym wykonaniem podziw i zdumienie europejskich przybyszów. [lubimyczytac.pl]