Nie lubię poniedziałku

Rzecz dzieję się pewnego poniedziałku w Warszawie. Włoski przemysłowiec przyjeżdża do stolicy Polski w sprawach handlowych, lecz dyrektor centrali, który miał go podejmować tkwi uwięziony w windzie biurowca. Włocha zaś uroczyście witają Polacy, którzy czekają na zupełnie kogoś innego. Już na lotnisku wsiada do niewłaściwej taksówki, zostaje sam w centrum obcego miasta. Ostatecznie trafia do biura matrymonialnego, borykającego się z problemem manka, gdzie jest powitany jak wybawca. Akurat do biura przychodzi piękna sprzedawczyni kosmetyków - odurzający zapach perfum wprawia ją w stan nieustannego pobudzenia erotycznego, a uratować ją może tylko ognisty brunet. Marianna i Francesco są sobą oczarowani, jednak Włoch pamięta o pierwotnych powodach swego przybycia do Warszawy. Wyrywa się z objęć seksownej sprzedawczyni, by odnaleź swych polskich kontrahentów. Przypadkowo udaremnia jeszcze napad na bank... Milicjant kierujący ruchem musi równocześnie opiekować się małym synkiem, bo w przedszkolu panuje różyczka, a żona nie może zwolnić się z pracy - biura matrymonialnego. Delegat gminnej spółdzielni desperacko poszukując części do kombajnu, wdaje się w kłótnię z porywczym taksówkarzem bezustannie robiącym puste kursy, wstawiony artysta nie może dotrzeć do domu, bumelant, który zasnął w nieodpowiednim miejscu, zostaje wyniesiony przez dźwig na budowie aż pod niebo. (Opis pochodzi ze strony www.filmydvd.pl)