Drogi nadziei:

„Na stacji urzędnik nas pospisywał. Następnie ścisnęli rodziny w wagonie jak bydło i kazali się rozlokować na piętrowych, drewnianych pryczach zamocowanych do ścian wagonu po 3 z każdej strony. Razem w jednym eszelonie było nas 60-80 osób. Było bardzo zimno, a pociąg nie miał zainstalowanych piecyków. Dopiero na stacji we Lwowie dostarczono do każdego wagonu po jednym piecyku i wiadrze węgla. W wagonie jechali różni ludzie, bogaci i biedni, małe dzieci i schorowani starcy. Żadnego chleba, jedzenia ani wody. W wagonie kobiety płakały, a chorzy jęczeli. Po ok. 100 km wagony otwarto i strażnicy robili przegląd, czy przypadkiem wśród podróżujących nie ma trupów. Znalezione zwłoki były przenoszone na tzw. «brek», gdzie składowano zmarłych. Na większych stacjach porządkowi zabierali zwłoki na wóz i wywozili w nieznanym kierunku”. Sybirak, Władysław Kiszka Wojnowice, pow. głubczycki