Sekretne motywy lorda Sinclaira

Krew dudniła Olivii w uszach, odbijając się echem w pustce kościoła pod wezwaniem świętej Małgorzaty. Celowo wybrała godzinę, kiedy w kościele mogło być niewiele osób, ale nie spodziewała się, że będzie pusty. I ciemny. Z pewnością gdyby zawołała, ktoś by usłyszał, prawda? Hans Town nie było modną częścią Londynu, ale za to szacowną. A może najlepiej było po prostu podkulić ogon i uciec... Za późno. Mężczyzna wyłonił się z ciemności na dalekim końcu nawy. Obszerny płaszcz unosił się wokół niego jak skrzydła. Nie zdziwiła się, że nazwali go Grzesznym Sinclairem. Kiedy ruszył w jej stronę szybkim, płynnym ruchem, a ona zauważyła jego czarne jak smoła włosy i wyraziste rysy, zrozumiała to przezwisko. – Panie Sinclair, dziękuję za przybycie – powiedziała, gdy zatrzymał się przed nią, wyciągając z kieszeni płaszcza kartkę papieru. – Nie dziękuj, to nie jest wizyta towarzyska. To pani wysłała tę osobliwą notatkę? – Tak. Lordzie Sinclair… – Czego chcesz i dlaczego, do diabła, musiałaś wybrać tak niewygodną lokalizację? – Jest wygodna dla mnie. Lordzie Sinclair, ja... – Nie widziałem tu innego powozu. Jak pani przyjechała? Zamrugała. Nawet nie zaczęła, a już traciła kontrolę nad sytuacją. (Fragment).