Opisać skórę oceanu...:

Jeśli przyjąć, że tytuł jest kluczem otwierającym różne pokłady znaczeń, to paradoksalna formuła programowa: „opisać skórę oceanu” kojarzy metaliteraturę z życiem, ciałem i pamięcią. Spotykają się tutaj: żywioł poezji i materii, interpretatora prowadzą wodne przestrzenie (konkretne akweny), ale też „wody” symboliczne i znaczenia zanurzone w kontekstach sakralnych, biblijnych, teologicznych. W ślad za wierszami „płyniemy” przez różne „wody”. […] Nie sposób wskazać wszystkich zalet tej książki. Każdy rozdział przynosi nowe niespodzianki […]. To praca naprawdę godna uwagi, świadcząca o dogłębnej znajomości przedmiotu i właściwie dobranym instrumentarium. Żeby tak czytać Zagajewskiego, trzeba mieć „ucho do poezji”, pokorę badacza, który waży racje, a przede wszystkim wiedzę o przedmiocie badań (w przypadku poezji trudno ustalić jej zakres, bo „przedmiot” jest rozciągliwy) i wrażliwość na estetykę Zagajewskiego. […] Woda to żywioł, który wciąga, zapowiada dynamikę i podróż (pytanie o cel) w stronę sacrum. Badaczka umie dostrzec i ocenić równowagę, ruch w stronę (do przodu) spotyka się tutaj z ruchem kolistym. Życie tej poezji - jak życie jako takie - wyszło z wody i do wody zmierza. […] Adresatem tego dzieła będą nie tylko wielbiciele poezji Zagajewskiego […], ale wszyscy „głodni” okruchów metafizyczności.