Los sinsabores del verdadero policía

Roberto Bolaño zaczął pisać Los sinsabores del verdadero policía w latach osiemdziesiątych XX wieku, kiedy był jeszcze oddany poezji i nie miał pojęcia, co pozostawi po sobie w nadchodzących latach. Punkt końcowy dzieła wyznaczył jednak dopiero dwadzieścia lat później, w ostatnich dniach jego życia. Przez cały ten czas Bolaño zebrał lub zapisał po raz pierwszy nazwiska i ustawienia, które zostaną powtórzone w innych pracach, takich jak Distant Star, Telephone Calls i The Savage Detectives. Tak więc paradując po tych stronach, zagubieni w fikcyjnym i strasznym mieście Santa Teresa, wygnany chilijski naukowiec Óscar Amalfitano, jego córka Rosa, Sewilczyk, któremu Rosjanie obcięli język, francuski pisarz Arcimboldi – który przypomina nam o pisarz zniknął w 2666 roku – wszystkie przeplatały się wątki w fabule tej powieści, paradygmatycznej próbki najbardziej awangardowego ducha jej autora. „Kłopoty prawdziwego policjanta mają szczególne znaczenie ze względu na jego bliski związek z najlepszym Bolaño, ze względu na płodność jego inwencji, ze względu na jego identyfikację z nieudacznikami, ze względu na etykę, która nie potrzebuje zasad etycznych, ze względu na przejrzystą lekturę bliskich mu autorów, za radykalną niezależność, za zaoferowanie nam nowoczesnej powieści, która nie traci przyjemności z narracji”. Z przedmowy Juana Antonio Masolivera Ródenasa. [www.amazon.com] [translate.google.pl].