„Pictures for Cello & Symphony Orchestra” zbudowane jest z trzech kontrastowych części: Presto, Andante, Vivace. Czas trwania dzieła to 25 minut. Obsada orkiestry: kameralna z podwójna obsada drzewa i blachy. Koncert, szczególnie w drugiej, kantylenowej części eksponuje naturalną śpiewność wiolonczeli, nie tyko w bezpiecznej średnicy, ale także w najwyższym, „dramatycznym” rejestrze wiolonczeli. Skrajne części eksponują wirtuozerię, błyskotliwe pasaże, dwudźwięki, akordy czterodźwiękowe, flażolety, różnorodność artykulacyjną instrumentu solowego. Narracja melodyczna wiolonczeli w I i III części charakteryzuje się intensywną, synkopującą rytmiką, tak typową dla idiomu jazzowego. Harmonia koncertu operuje współczesną, modalną i jazzową harmoniką. Oryginalność i innowacyjność „Pictures for Cello & Symphony Orchestra” polega na syntezie muzyki współczesnej i jazzu (Third Stream Music), jak również wdrożeniu jakościowych, nowatorskich technik kompozytorskich, unowocześnieniu koncepcji jazzującego koncertu solowego, oraz twórczemu – nasyconemu osobowością kompozytora – podejściu do materiału muzycznego. Ideą koncertu jest ekspozycja wirtuozowskiej partii solowej w dialogu i komunikacji z orkiestrą symfoniczną. Orkiestra staje się ważnym partnerem w „muzycznym dialogu”. Partia solowa wiolonczeli i orkiestra tworzą integralną i „komentującą się” całość. Orkiestra nie stanowi statycznego tła dla „brylującego solisty” (jak to niestety w większości przypadków ma miejsce) lecz jest aktywnym, inspirującym partnerem. Innym ważnym celem kompozytora jest wyeksponowanie jazzowej pulsacji rytmicznej- drive’u oraz podkreślenie kontrastu pomiędzy wiodącym instrumentem solowym z synkopowanymi intensywnie rytmicznymi liniami a dialogującą orkiestrą. Nie ma w literaturze polskiej i światowej innego koncertu wiolonczelowego zawierającego elementy jazzu – jest to wartością dodaną w kompozycji Leszka Kułakowskiego. „Pictures for Cello & Symphony Orchestra” wypełnia lukę na polskim rynku muzycznym i stanowi znakomity materiał dydaktyczny i edukacyjny, pozwalający studentom na zapoznanie się z cechami muzyki jazzowej, zastosowanej – w tym przypadku – dla możliwości techniczno-wyrazowych wiolonczeli. Celem nadrzędnym i jakościowym rezultatem realizacji „Pictures for Cello & Symphony Orchestra” jest trwały wkład w rozwój kultury polskiej i europejskiej. Koncert eksponuje typowe dla wiolonczeli idiomy, takie jak: naturalna śpiewność instrumentu, wirtuozeria instrumentalna, sonornym, oryginalna „jazzująca” faktura. Kompozytor jest jednym z kilku twórców na świecie syntetyzujących muzykę współczesną z jazzem. Solową fakturę koncertu wzbogacą środki używane w muzyce jazzowej, tj. intensywność i pulsacja rytmiczna, nasycona harmonika, melodyczne nawiązywanie do bluesa i modalnych skal jazzowych.
