Cień babiego lata

„Zawarta w tym tomie poezja to poezja cierpkiej ironii uświadamiającej, że garbate obrazy życia to bynajmniej nie efekt krzywego zwierciadła. Spojrzenie na świat sponad horyzontu, z miejsca dostępnego tylko nielicznym (czy to boska perspektywa, czy może pegazia?) pozwala na dokonanie pełnego bilansu ludzkich zysków i strat, sił i zamiarów, potrzeb i możliwości. Czy można zatrzymać czas? A jeśli nie czas, to chociaż chwilę, chwilkę - tę przyjemną, gdy kolorowy liść muska twarz, gałązka bzu radośnie puka w okno, obwieszczając nastanie wiosny, chwilkę zapomnienia w ogrodzie przyjaciół lub podczas szalonego tańca?" [A. Lenartowicz-Zagrodna, Posłowie, fragm.]