Jak w zwierciadle

Dla Bergmana sprawą najważniejszą jest możliwość znalezienia czynnika jednoczącego ludzi, ułatwiającego im porozumienie, by mogli ujrzeć się takimi, jakimi są w istocie, a nie w wypaczonym przez lustro odbiciu. Dla reżysera czynnikiem tym wydaje się być jedno - Miłość. Obrazuje to na przykładzie skomplikowanych portretów psychologicznych i relacji między Karin, młodą kobietą chorą na schizofrenię, mieszkającą na odosobnionej wyspie na Bałtyku z mężem - lekarzem, ojcem - popularnym powieściopisarrzem i przeżywającym problemy wieku dojrzewania bratem. Film ten uważa się za pierwszą część trylogii, na którą składają się poza tym Goście Wieczerzy Pańskiej i Milczenie.