Robczik:

To niezwykła - przede wszystkim ze względu na język, jakim została napisana - powieść o życiu współczesnej polskiej młodzieży wileńskiej. Opowiada historię grupy licealistów o polskich korzeniach, ukazując jednocześnie miasto ich oczami i - narratorem jest jeden z bohaterów - ich językiem, który wyrasta z określonego genius loci, żywi się nim i z nim dyskutuje. I właśnie w języku tkwi cały urok, niezwykłość i trudność powieści Połońskiego. Ów wileński aequo- i topolekt jest połączeniem języka polskiego, "tutejszego", litewskiego, ogólno- i wileńskomłodzieżowego, rusycyzmów i anglicyzmów.