W blasku ognia:

Oto Opole w latach 1837-1843, w czasach pruskich, od niedawna stolica rejencji. Co jakiś czas wybuchały w nim pożary. Najpierw uznawano je za przypadkowe, rychło jednak okazały się dziełem podpalacza, którego nie tak łatwo było wytropić Taki jest główny wątek powieści W blasku ognia (Im Feuerschein) Alfreda Nowińskiego (1881-1933), który z zacięciem rasowego autora kryminałów przetworzył literacko wydobytą z archiwów historię o serii podpaleń i ich nieoczekiwanym sprawcy. Ale ten rodowity opolanin odmalował też, w kilku innych jeszcze wątkach swej powieści, w scenkach rodzajowych, portretach mieszkańców czy opisach miejsc akcji, obraz codzienności rodzinnego miasta. Nie krył przy tym sympatii ani do tego miasta, choć - czego nie ukrywa -„Miasto było wtedy jeszcze małe, pola znajdowały się niedaleko śródmieścia, tuż za domami", ani, o dziwo, do innego miasta - historią naznaczonego Krakowa, ani, co chyba najbardziej oczywiste, do swego hajmatu - Śląska, który jeden z jego bohaterów tak postrzega:„[...] Śląsk jest piękny, znacznie piękniejszy niż wielu Ślązaków to sobie wyobraża".