Przemilczane:

„Autor, jako mężczyzna, czule wziął w objęcia kobiety. Poetki bez Nobla. Wybrał osiem, które niezależnie od przeciwności pozostały wierne sobie. Przemilczał to, „co poetka miała na myśli”. Nie poszedł tą utartą ścieżką pisania o poezji. Zamiast tego odważnie wypuścił się po śladach swoich bohaterek. Czułam, że rozdział za rozdziałem kibicuje im w wychodzeniu poza schematy tożsamości kulturowej, płciowej, schematy religijne czy językowe. Widzi tę niesprawiedliwość patriarchalnego świata i rozumie, że nie chodzi o to, by kogokolwiek zepchnąć niżej, ale o start z równej pozycji. Kobiety, o których przeczytałam, już nie żyją, ale walka o niezależność, równouprawnienie, szacunek, prawo do edukacji trwa nadal. Warto po nie sięgać nie tylko słowami”. Jolanta Więcław. /Nota wydawnicza/