Czym się żywi ziemia i martwi

Jest w tych wierszach dojrzałość i mądrość. Jest świadomość formy. Jest w nich precyzja trafień i skupienie. W pewnym sensie pomiędzy tą poezją, a jej odbiorcą powstaje niepokojąca więź, a w tym właśnie, moim zdaniem, mieści się sens istnienia wiersza jako komunikatu, zaproszenia do dialogu. O śmierci i odchodzeniu napisano wiele. Dlatego próba podjęcia wątku jest wyzwaniem. Martyna Pankiewicz mówi własnym głosem, w sposób, który zbliża ten głos do prawdy o czymś, co trudno pochwycić i zatrzymać. Długo jeszcze zostanę z tą książką. To wiersze do których się powraca. Takie żyją najdłużej. [Marcin Zegadło Księgozbiry]