Rok duszy

„Jest to liryka czysta, wolna od odniesień do mitologii, historii, religii, spraw publicznych i politycznego jarmarku. Subtelną kreską buduje sytuacje osobiste, niepowtarzalne klimaty chwili. Wolno się w niej dopatrywać refleksów autentycznych przeżyć i doznań, ale nie wymagają one ich znajomości, raczej odwrotnie - gdybyśmy na podstawie licznych wspomnień chcieli się nimi zająć, wówczas poetycka emanacja dostarczyłaby materiału dla wyobrażania sobie, jak rzeczywistość inspiruje poezję i jak ta daleko odlatuje od niej na własnych skrzydłach. Krąg Georgego trwał na niemieckiej scenie artystycznej jak posterunek Ducha i w tej odosobnionej roli zajął własne, do tej pory wciąż problematyzowane miejsce w czasie, który tak łatwo miażdżył artystów nieobwarowanych wyniosłym dystansem. Niemal równolegle przebiegała kariera poetycka młodszego o parę lat Rilkego, ale lich linie rozwojowe się nie przecięły. Dla Georgego ważny był rygor i hierarchia, Rilke budował wspólnotę odczuwania od wewnątrz, zmuszając świat do mówienia własnej opowieści. Pierwszy oczekiwał echa, drugi przeglądał się w kreacji". [Notes, fragm.]