Cyrk Alberta Salamońskiego w Warszawie (1872-1887):

Teatr może zawsze liczyć na przypomnienie dziejów scenicznych dramatów lub żywotów teatralnych wybitnych aktorów. Tymczasem cyrk wiódł życie motyla, tyle barwne, ile ulotne. Należy więc docenić trud autora włożony w kompletowanie informacji czerpanych z archiwów, z prasy (w tym z kronik Prusa i felietonów Sienkiewicza) i ze wspomnień mieszkańców Warszawy. Ważnym elementem narracji są odwołania do XIX-wiecznych źródeł oraz zamykająca książkę mini-antologia. Pozwala ona usłyszeć głos tamtej epoki, zarówno w tym, co godne pochwały, jak i w tym, co stanowiło o nędzy profesji artystów cyrkowych, o dwuznaczności pozycji społecznej „cyrkówek”, o niebezpieczeństwach związanych z wykonywanymi ewolucjami i narażaniu się na krytykę publiczności. Prof. Małgorzata Leyko (UL)